313دلاور نستوه

حدیثی از امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

 قالَ (علیه السلام) : إنّا نُحیطُ عِلْماً بِأنْبائِکُمْ، وَ لا یَعْزُبُ عَنّا شَیْىءٌ مِنْ أخْبارِکُمْ.

فرمود:

ما بر تمامى احوال و اخبار شما آگاه و آشنائیم و چیزى از شما نزد ما پنهان نیست.

منبع

درختها هم انواع و اقسامی دارن.

سکویا ، وسط جاده 

یک درخت سکویا و یک ماشین

بچه جان دست به گلها نزن خراب میشن!

بامبو تزئینی

جنگل بامبو در ژاپن

خلال دندان میخوای؟!!

 جوش زیادی نزن!

 قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ وَمَا أَنفَقْتُم مِّن شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ﴿39 سباء﴾

بگو در حقيقت پروردگار من است كه روزى را براى هر كس از بندگانش كه بخواهد گشاده يا براى او تنگ مى‏گرداند و هر چه را انفاق كرديد عوضش را او مى‏دهد و او بهترين روزى دهندگان است 

همین معنی در  سوره های رعد آیه 26 - اسراء آیه 30 - القصص آیه 82 - عنکبوت آیه 62 - روم آیه 37 - سباء 36 - زمر  آیه 52 - شوری آیه 12 نیز آمده است .

وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ وَلَكِن يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاء إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ ﴿27 شوری﴾

و اگر خدا روزى را بر بندگانش فراخ گرداند مسلما در زمين سر به عصيان برمى‏دارند ليكن آنچه را بخواهد به اندازه‏اى [كه مصلحت است] فرو مى‏فرستد به راستى كه او به [حال] بندگانش آگاه بيناست.

آلله داغینا باخار قار سالار! (ضرب المثل ترکی که معادلش میشه: خدا خر رو شناخت که بهش شاخ نداد!)

-----------------------------------------------------------

گوش باش عمل کن

قالَ الا مامُ الْحَسَنُ الْمُجتبى عليه الصلوة السّلام :

1 - مَنْ عَبَدَاللّهَ، عبَّدَاللّهُ لَهُ كُلَّ شَىْءٍ.⁽¹⁾

ترجمه :

فرمود: هر كسى كه خداوند را عبادت و اطاعت كند، خداى متعال همه چيزها را مطيع او گرداند.

1 -تنبيه الخواطر، معروف به مجموعة ورّام : ص 427، بحار: ج 68، ص 184، ضمن ح 44.

حرف خدا یا حرف مردم؟!

قالَ عليه السلام : اءلْعارُ اءهْوَنُ مِنَ النّارِ.⁽²⁾

ترجمه :

فرمود: سرزنش و ننگ شمردن مردم انسان را، آسان تر است از معصيت و گناهى كه موجب آتش جهنّم شود.

2- كلمة الا مام حسن عليه السلام : ص 138، تحف العقول : ص 234، س 6، بحارالا نوار: ج 75، ص 105، ح 4.

منبع آنلاین دو حدیث مذکور:چهل داستان و چهل حديثاز إ مام حسن مجتبى عليه السلامعبداللّه صالحى- ۳ -

------------------------------------------------------------

صداهای آنچنانی!

سؤال 126. شنيدن صداى زن نامحرم چه حكمى دارد؟

جواب: شنيدن صداى زن نامحرم در صورتى كه به قصد لذّت نباشد و سبب افتادن در گناه نشود اشكالى ندارد، ولى زن نبايد لحن صداى خود را طورى كند كه هوس انگيز باشد.

منبع:احكام خانواده در پرتو فقه اسلامىآيت الله العظمى ناصر مكارم شيرازى (مدّ ظلّه العالى)- ۲ -

خیلی ها دنبال آرامشن!

هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَّعَ إِيمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿4 فتح﴾

اوست آن كس كه در دلهاى مؤمنان آرامش را فرو فرستاد تا ايمانى بر ايمان خود بيفزايند و سپاهيان آسمانها و زمين از آن خداست و خدا همواره داناى سنجيده‏كار است 

ثواب زیارت ثامن الحجج علیه آلاف التحیة والثناء:

شخصى خراسانى ^{( 122)} به حضرت رضا عليه السلام گفت : يا بن رسول الله من پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را در خواب ديدم كه به من فرمود:

وقتى پاره تن من در سرزمين شما دفن شود و ستاره از من در آنجا غروب كند، چگونه امانت مرا حفظ خواهيد كرد؟

حضرت رضا عليه السلام فرمود:

من در سرزمين شما دفن مى شوم و پاره تن و ستاره دودمان اويم ؛ سپس فرمود: بدان هر كه مرا با قيد معرفت به حق واجبى كه خداوند از اطاعت برايم قرار داده است ، زيارت كند؛ من و پدران گرامى ام در روز قيامت شفيع او خواهيم بود و هر كه را ما شفاعت كنيم ، در قيامت نجات مى يابد ولو كان عليه مثل وزرالثقلين الجن و الانس گر چه به گناه جن و انس آلوده باشد

(122- عيون اخبار الرضا، ج 2، ص ‍ 257.)

نگاه

مـسـالـه 2442 - نگاه كردن مرد به بدن زنان نامحرم و همچنين نگاه كردن به موى آنان , چه با قصد لـذت چه بدون آن حرام است , و نگاه كردن به صورت و دستها اگر به قصد لذت باشد حرام است , بـلـكـه احتياط آن است كه بدون قصد لذت هم به آنها نگاه نكند, و نيز نگاه كردن زن به بدن مرد نامحرم با قصد لذت حرام مى باشد.

مـسـالـه 2443 - اگر انسان بدون قصد لذت به صورت و دستهاى زنهاى كفار و جاهائى از بدن كه عادت آنها به پوشانيدنش نيست , نگاه كند,اشكال ندارد.

منبع آنلاین:رساله توضيح المسائل با تجديد نظر و اضافات آیت الله العظمی میرزا جواد تبریزی (ره) - ۲۱ -

مدح نالايق
«مَنْ مَدَحَ غَيْرَالمُسْتَحِقِّ فَقَدْ قامَ مَقامَ المُتَّهَمِ.»:
هر كه نالايقى را ثنا گويد، خود در موضعِ اتّهام قرار گيرد. 

نماز شب، سير شبانه
«إِنَّ الْوُصُولَ إِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ سَفَرٌ لا يُدْرَكُ إِلاّ بِامْتِطاءِ اللَّيْلِ.»:
وصول به خداوند عزّوجلّ، سفرى است كه جز با عبادت در شب حاصل نگردد.

راه دوست يابى
«مَنْ كانَ الْورَعُ سَجِيَّتَهُ، وَ الْكَرَمُ طَبيعَتَهُ، وَ الْحِلْمُ خُلَّتَهُ كَثُرَ صَديقُهُ.»:
كسى كه پارسايى خوى او، و بخشندگى طبيعت او، و بردبارى خصلت او باشد دوستانش بسيار شوند.

كليد تمام گناهان
«جُعِلَتِ الْخَبائِثُ فى بَيْت وَ جُعِلَ مِفْتاحُهُ الْكَذِبَ.»:
تمام پليدى ها در خانه اى قرار داده شده و كليد آن دروغگويى است.

امام حسن ابن علی العسکری علیهما السلام

منبع

 زندگينامه امام حسن عسگري (ع)

نام: حسن بن علي.

كنيه: ابومحمد.

القاب: عسكرى، زكى، خالص، صامت، سراج، تقى و خاص (به امام حسن عسكرى(ع)، امام على النقى(ع) و امام محمد تقى(ع)، ابن الرضا نيز گفته مى‏شد.)

منصب: معصوم سيزدهم و امام يازدهم شيعيان.

تاريخ ولادت: هشتم ربيع الثانى سال 232هجرى.

همچنين چهارم و دهم ربيع الثانى نيز نقل شده است. در مورد سال تولد ايشان نيز برخى گفته‏اند كه 231 هجرى بوده است.

محل تولد: مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

نسب پدرى: ابوالحسن، على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: حُديث، كه او را جدّه مى‏گفتند.

برخى نام او را سليل و برخى ديگر، سوسن نقل كرده‏اند. اين بانوى پاكيزه، كه در عصر خويش از بهترين زنان عالم بوده و مفتخر به همسرى ذريه پيامبر اكرم(ص) است، در ولايت خويش پادشاه زاده بود. امام هادى(ع) در شأن او فرمود: سليل، دور از هر آفت، پليدى و آلودگى است.

مدت امامت: از زمان شهادت پدرش، حضرت امام هادى(ع)، در سال 254 تا سال 260هجرى، نزديك به شش سال.

تاريخ و سبب شهادت: هشتم ربيع الاول سال 260 هجرى، در سن 28 (يا 29) سالگى، به وسيله زهرى كه معتمد عباسى به آن حضرت خورانيد.

محل‏دفن: سامرا (درسرزمين عراق‏كنونى)، در جوار مرقد پدرش، امام‏هادى(ع).

همسر: نرجس (صيقل).

فرزند : ابوالقاسم، محمد بن حسن، صاحب الزمان(ع).

امام زمان(ع) تنها فرزند امام حسن عسكرى(ع) هستند. امام عسكرى(ع) تولد و زندگىِ تنها فرزندش را بر بيگانگان پنهان نگه مى‏داشت تا از سوى دشمنان اهل‏بيت(ع) و مزدوران خليفه‏آسيبى به وى نرسد. 

اصحاب وياران:
1. احمد بن اسحاق اشعرى.
2. احمد بن محمد بن مطهر.
3. اسماعيل بن على نوبختى.
4. محمد بن صالح همدانى.
5. عثمان بن سعيد عمروى.
6. محمد بن عثمان عمروى.
7. حفص بن عمرو عمروى.
8. ابوهاشم، داود بن قاسم جعفرى.
9. احمد بن ابراهيم بن اسماعيل.
10. احمد بن ادريس قمى.

در برخى منابع، تعداد اصحاب و ياران امام حسن عسكرى(ع) بيش از صد نفر ذكر شده است. 

زمامداران معاصر:
1. متوكل عباسى (232 - 247ق.).
2. منتصر عباسى (247 - 248ق.).
3. مستعين عباسى (248 - 252ق.).
4. معتز عباسى (252 - 255ق.).
5. مهتدى عباسى (255 - 256ق.).
6. معتمد عباسى (256 - 279ق.).

از ميان خلفاى مذكور، تنها منتصر عباسى، فرزند متوكل به امام هادى(ع)، امام‏حسن عسكرى(ع) وعلويان و شيعيان آزارى نرساند و در ايام خلافت كوتاه مدت خويش احسان و خدمات شايانى به آنان نمود كه در مقايسه با ستمكارى‏ها و تعديات ساير خلفاى عباسى ناچيز است. 

رويدادهاى مهم:

1. وفات ابوجعفر، محمد بن على، برادر امام حسن عسكرى(ع) در سنين جوانى و تألّم شديد امام(ع) در مرگ او.

2. مسموميت و شهادت امام على النقى(ع)، پدر امام حسن عسكرى(ع)، در سال 254 هجرى، به دست معتمد عباسى.

3. بازداشت و زندانى شدن مكرر امام حسن عسكرى(ع)، در دوران حكومت مستعين، معتز، مهتدى و معتمد عباسى.

4. نفرين امام(ع) بر معتز عباسى، در زندان، و تأثير آن در خلع معتز و كشته شدنش به دست سرداران ترك.

5. حساسيت خلفاى بنى‏عباس، معاصر امام‏حسن عسكرى(ع)، درباره‏تولد و زندگانىِ حضرت‏مهدى منتظر(عج) و تلاش براى پيدا كردن و از بين‏بردن آن‏حضرت.

6. مسموميت و شهادت امام حسن عسكرى(ع)، توسط معتمد عباسى، در سال 260 هجرى. (1)

1. مناقب آل ابى طالب، ج‏3، ص‏526؛ اثبات الهداة بالنصوص والمعجزات، ج‏3، ص‏435.
 

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام " تاليف سيد تقى واردى

 منبع

دینی جز اسلام در پیشگاه حق مقبول نیست.

 شَهِدَ اللّهُ أَنَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ وَالْمَلاَئِكَةُ وَأُوْلُواْ الْعِلْمِ قَآئِمَاً بِالْقِسْطِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿18 آل عمران)

خدا كه همواره به عدل قيام دارد گواهى مى‏دهد كه جز او هيچ معبودى نيست و فرشتگان [او] و دانشوران [نيز گواهى مى‏دهند كه] جز او كه توانا و حكيم است هيچ معبودى نيست

إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ إِلاَّ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَن يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللّهِ فَإِنَّ اللّهِ سَرِيعُ الْحِسَابِ ﴿19آل عمران﴾

در حقيقت دين نزد خدا همان اسلام است و كسانى كه كتاب [آسمانى] به آنان داده شده با يكديگر به اختلاف نپرداختند مگر پس از آنكه علم براى آنان [حاصل] آمد آن هم به سابقه حسدى كه ميان آنان وجود داشت و هر كس به آيات خدا كفر ورزد پس [بداند] كه خدا زودشمار است

اونایی که معتقد به معتبر بودن همه ادیان در همه زمانهایند توجه فرمودند؟

اولین مخالف غدیر چگونه عذاب شد؟

جابر بن نضر بن حارث بن كلدة بن العبدری پس از مخالفت آشكار خطاب به رسول خداص گفت : اى محمد!

ما را به خدا خواندى پذیرفتم ،

نبوت خود را مطرح كردى ، لا اله الا الله و محمد رسول الله گفتیم،

ما را به اسلام دعوت كردى اجابت كردیم،

گفتى نماز در پنج وقت بخوانید خواندیم،

به زكات و روزه و حج و جهاد سفارش كردى اطاعت كردیم،

حال پسر عموى خود را امیر ما ساختى كه نمى دانیم این حكم از طرف خداست یا با اراده شخصى شما پیدا شده است؟

رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) پاسخ داد: سوگند به خدا كه جز او پروردگارى نیست، این دستور از طرف اوست.

جابر بن نضر بن حارث بن كلدة بن العبدری خود تقاضاى عذاب كرد و آنقدر مغرور بود كه مى پنداشت كه قدرتى وجود ندارد تا او را كیفر دهد. وقتى رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به او فرمود اعلام ولایت امیرالمؤ منین (علیه السلام) و فرمان بیعت عمومى به دستور خدا انجام گرفت و من وظیفه اى جز ابلاغ و اجراى آن نداشتم .

جابر پس از شنیدن این جواب ، خشمناك شده سر به آسمان بلند كرد و گفت : خدایا اگر آنچه را كه محمد درباره على مى گوید از طرف تو است ، و به امر توست ، سنگى از آسمانى بر من فرود آید و مرا عذاب كند هنوز سخنان او به پایان نرسیده بود كه از آسمان سنگى بر او فرود آمد و او را به هلاكت رساند كه آیات 1و 2 سوره معراج نازل شد.(سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ - پرسنده‏اى از عذاب واقع‏شونده‏اى پرسيد (1معارج)

لِّلْكَافِرينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ -كه اختصاص به كافران دارد [و] آن را بازدارنده‏اى نيست (2معارج))

منبع : تبیان به نقل از سایت بلاغ

منبع

جماع در روزه رمضان و کفاره اش

مساءله دهم : بدان كه هرگاه مردى زن خود را جبر كند و با او جماع كند در روزى كه از ماه رمضان و هر دو روزه باشند، واجب است بر مرد دو كفاره : يكى به جهت خود و يكى به جهت زن . و پنجاه تازيانه حد بايد به مرد زد؛ خواه آن زن متعه باشد يا زن دائمى ، و خواه جبر كردن به بستن و مثل آن باشد يا به زدن .
و بر زن مطلقا چيزى لازم نيست ، نه قضا و نه كفاره . و هرگاه غير زن خود را جبر كند بر جماع ، مثل اينكه كنيز خود را يا زن اجنبيه را يا پسرى را جبر كند بر لواط، ظاهر آن است كه حكم آن همچنين نيست ، بلكه بر آن مرد يك كفاره به جهت خود لازم است و به جهت آنها چيزى لازم نمى شود و بر خود آنها نيز چيزى لازم نيست .
و همچنين است هرگاه خواه اجنبيه و خواه زن خود در خواب باشد و بيدار نشود و مرد با او جماع كند؛ يعنى بر مرد بيش از يك كفاره لازم نمى شود و بر زن چيزى نيست .
و هرگاه زن مرد را اجبار كند بر جماع ، حكم آن مثل حكم مرد نيست و بر او يك كفاره به جهت خود لازم مى شود و بر مرد چيزى لازم نمى آيد.
و هرگاه مرد مسافر اجبار كند زن را كه روزه دار باشد، بر جماع ، ظاهر آن است كه كفاره بر هيچ بر يك لازم نباشد، اگر چه مرد فعل حرام كرده و گناه كار است.
و هرگاه مردى زن خود را يا ديگر را جبر كند بر غير جماع ، مثل اينكه جبر كند بر چيزى خوردن ، به جهت آن كفاره بر مرد لازم نمى شود و بر زن نيز هيچ لازم نمى آيد.
و هرگاه اول جبر كند بر چيزى خوردن و بعد از آن جبر كند بر جماع ، در اين صورت هرگاه مرد هم روزه باشد، باز دو كفاره لازم مى شود.
و هرگاه مردى و زنى را ديگرى جبر كند بر جماع كردن ، بر آن ديگرى كفاره آنها لازم نمى شود و بر خود آنها نيز كفاره لازم نيست .

منبع آنلاین:تذكرة الاءحباب ملا احمد بن محمد مهدى نراقى- ۶ -

 تغییر نکنی کسی تغییرت نمیده!

. . . .إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ . . . .(11 رعد)

. . . در حقيقت‏خدا حال قومى را تغيير نمى‏دهد تا آنان حال خود را تغيير دهند . . .  

 نظر خالق دنیا درباره دنیا:

 اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ

وَالْأَوْلَادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ

حُطَامًا وَفِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا

إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ ﴿20 حدید﴾

بدانيد كه زندگى دنيا در حقيقت بازى و سرگرمى و آرايش و فخرفروشى شما به

يكديگر و فزون‏جويى در اموال و فرزندان است [مثل آنها] چون مثل بارانى است كه

كشاورزان را رستنى آن [باران] به شگفتى اندازد سپس [آن كشت] خشك شود و آن

را زرد بينى آنگاه خاشاك شود و در آخرت [دنيا پرستان را] عذابى سخت است و

[مؤمنان را] از جانب خدا آمرزش و خشنودى است و زندگانى دنيا جز كالاى فريبنده

نيست.

از تفسیر شریف المیزان:

پـنـج خـصـلت زنـدگـى دنـيـا: لهـو، لعـب ، زيـنـت ، تـفاخر، و تكاثر و سخنى از شيخ بهائی در اين باره 
كـلمـه (لعـب ) بـه معناى بازى نظامدارى است (كه دو طرف بازى به نظام آن آشنايى دارنـد، مانند الك دولك و نظاير آن ) كه اطفال به منظور رسيدن به غرضى خيالى آن را انـجـام مـى دهـنـد. و كـلمه (لهو) به معناى هر عمل سرگرم كننده اى است كه انسان را از كارى مهم و حياتى و وظيفه اى واجب باز بدارد. و كلمه (زينت ) به اصطلاح علم صرف بـنـاى نوع است ، يعنى مى فهماند كه مثلا فلانى به نوعى مخصوص خود را آراسته ، و چـه بـسـا مـنـظـور از آن وسـيـله آرايـش بـاشـد، و بـه ايـن مـنـظـورش اسـتـعمال كنند و آرايش ، عبارت از آن است كه چيز مرغوبى را ضميمه چيز ديگرى كنى تا مردم به خاطر جمالى كه از اين ضميمه حاصل شده مجذوب آن چيز شوند، (مثلا آرايش زنان عبارت از اين است كه زن با طلا و جواهرات و يا رنگهاى سرخ و سفيدى خود را جلوه دهد، و از ضـمـيـمـه كـردن آنـهـا بـه خـود جـمـالى كـسـب كـنـد، بـه طـورى بـيـنـنـده مـجـذوب جـمـال او شـود). و (تفاخر) به معناى مباهات كردن به حسب و نسب است . و (تكاثر در امـوال و اولاد) بـه مـعـنـا اسـت كـه شـخـصـى بـه ديـگـرى فـخـر بـفـروشـد كـه مـن مال و فرزند بيشترى دارم .

. . . . 

و از شـيـخ بـهـايـى (رحـمـه اللّه ) نـقـل شده كه گفته است : اين پنج خصلتى كه در آيه شـريـفـه ذكر شده ، از نظر سنين عمر آدمى و مراحل حياتش مترتب بر يكديگرند، چون تا كـودك اسـت حـريـص در لعب و بازى است ، و همين كه حد بلوغ مى رسد و استخوان بنديش ‍ مـحـكـم مـى شـود عـلاقه مند به لهو و سرگرمى ها مى شود، و پس از آنكه بلوغش به حد نـهـايـت رسـيـد، آرايـش خـود و زنـدگـيـش مى پردازد و همواره به فكر اين است كه لباس فـاخـرى تـهـيـه كـنـد، مـركـب جـالب تـوجـهـى سـوار شـود، مـنـزل زيبايى بسازد، و همواره به زيبايى و آرايش ‍ خود بپردازد، و بعد از اين سنين به حـد كـهولت مى رسد آن وقت است كه (ديگر به اينگونه امور توجهى نمى كند، و برايش قـانـع كـنـنـده نـيـسـت ، بـلكـه ) بـيـشـتـر به فكر تفاخر به حسب و نسب مى افتد، و چون سـالخـورده شـد هـمـه كـوشـش و تـلاشـش در بـيـشـتـر كـردن مال و اولاد صرف مى شود.

منبع آنلاین

دو حدیث 

قال الصادق (ع) :

« رأس كلّ خطيئه حبُّ الدنيا »(كافي، ج2، باب حب الدنيا، ص315 )

ريشه همه بدي ها و خطاها، حبّ و دلبستگي به دنيا است.

منبع

.حضرت علی(ع) در نهج البلاغه چنین می­گوید :

«الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها»

 دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شد، نه برای رسیدن به خود دنيا.

 نهج البلاغه،محمد دشتی ،نشر لقمان،چاپ سوم،1379هش، حکمت 463

منبع

در اشاره به اقسام نمازها بر سبيل اجمال

بدان كه نماز يا واجب است يا سنت و نمازهاى واجبى ده است: 
اول: نمازهاى شبانه روزى كه آن را نماز يوميه گويند. 
دوم: نماز جمعه. 
سوم: نماز عيد رمضان. 
چهارم: نماز عيد قربان. 
پنجم: نماز طواف. 
ششم: نماز آيات كه شامل است نماز خسوف و كسوف و زلزله و هر امر آسمانى را كه موجب خوف غالب مردمان شود، چون بادهاى سياه و سرخ و امثال آن. 
هفتم: نمازى كه به نذر و قسم و عهد واجب شده باشد. 
هشتم: نمازى كه از پدر فوت شده باشد كه بر پسر بزرگ‏تر او واجب است. 
نهم: نمازى كه به اجاره، واجب شود. 
دهم: نماز ميت، و آن مذكور شد. 
و نمازهاى سنتى (مستحب) بسيار است .

منبع: تحفه رضویه ملا محمد مهدى بن ابى ذر نراقى(ره) -8-